Skip links
Inhoud

frans

Looper

Recensie:

Film

Titel:

Looper

Jaar:

2012

Regiseur:

Rian Johnson

Genre:

Science Fiction

Veel recensenten hebben Looper geprezen als een van de meest verassende films van 2012. Is deze Sci-Fi over tijdreizen en telekinese echt zo goed?

ls de maffia in 2074 iemand wil vermoorden wordt het doelwit 30 jaar terug in de tijd teruggestuurd. Daar wordt het doelwit door een looper (huurmoordenaar) opgewacht. Loopers worden goed betaald maar moeten wel op een dag afrekenen met je eigen, 30 jaar oudere, ik (closing the loop). Joe (Joseph Gordon-Levitt) is zo’n looper die met zijn geweer (blunderbuss) klaar staat om zijn oude versie (Bruce Willis) neer te schieten.

In 2074 blijkt de wereld te leven onder de tirannie van een telekinetische dictator die de rainmaker heet. De oude Joe beschouwt deze jongen als de oorzaak van al het kwaad en wil het kwaad uitschakelen. Als hij, voor de loop van de blunderbuss, zijn dood weet te voorkomen gaat hij op zoek naar de rainmaker die dan een jongen van ongeveer 10 jaar is. Hij wil de toekomst herschrijven door 3 kinderen, waarvan 1 de rainmaker moet zijn, te vermoorden.

Goede Sci-Fi films bieden meer dan actie. De futuristische setting biedt je een ander perspectief. Het geeft bijvoorbeeld een beeld waar bepaalde ontwikkelingen in de hedendaagse maatschappij toe zouden kunnen leiden, geven inzicht in universele waarden door de tijden heen of geven morele vraagstukken scherp weer. Looper lijkt zo’n film te staan maar stelt uiteindelijk teleur.

Looper bevat telekinese, tijdreizen, armoede, maffia, drugs, mannen met rare hoeden en kindermoord. Daarbij wordt de suggestie gewekt filosofische thema’s aan te stippen maar te vaak zijn deze elementen slechts een extra ingrediënt voor spektakel. Van zwevende motoren door sloppenwijken tot Bruce Willis die in zijn eentje de hele maffia afknalt. Het is een mengelmoes van idioterie, spektakel en grimmigheid.

Daarnaast worden thema’s als tijdreizen tenenkrommend slecht uitgewerkt en denkt de regisseur snel over de gebreken van het script heen te stappen: “I don't want to talk about time travel because if we start talking about it then we're going to be here all day talking about it, making diagrams with straws.“
Looper wordt door sommigen gezien als een van de beste films van 2012. Wat mij betreft onterecht. Looper is een onderhoudende film met veel spektakel maar heeft inhoudelijk weinig te bieden. Veel grimmigheid en weinig hoop.

Beoordeling:


Melancholia

Recensie:

Film

Titel:

Melancholia

Jaar:

2011

Regiseur:

Lars von Trier

Genre:

Science Fiction, Drama

De film Melancholia is voortgekomen uit een diepe depressie van Lars von Trier en zit vol subtiele, en minder subtiele, Bijbelsche symboliek. Lars von Trier lijkt echter het geloof te willen ontmaskeren als een zinloos, naargeestig feest onder de zon terwijl de dood op ons afkomt.

De film begint met een overweldigende proloog van het einde van de wereld. De botsing van de planeet Melancholia met de Aarde wordt tergend traag in beeld gebracht en wordt daarbij gedragen door schitterende muziek van Richard Wagner. De dromerige opening staat in groot contrast met het vervolg van de film waar een inspanning wordt gevraagd van de kijker.  Iets wat we inmiddels van Lars von Trier gewend zijn.

De film is op te delen in twee delen. In het eerste deel zien we de bruiloft van van Justine (Kirsten Dunst) in het gigantische landhuis van haar zus Claire (Charlotte Gainsbourg) en zwager John (Kiefer Sutherland). De bruiloft van Justine, die qua sfeer doet denken aan de film Festen, is een naargeestig decor voor een aantal intrigerende personages. Zo zien we haar zwager John die het exorbitante bruiloftsfeest heeft betaald en eist dat Justine in ruil daarvoor gelukkig is. Haar vader Dexter (John Hurt) gedraagt zich als een ongemanierde fantast en haar moeder Gaby (Charlotte Rampling) is een verbitterde vrouw die het met alle mensen heeft gehad. Tegelijkertijd zien we de melancholische Justine die, ondanks de inspanning van haar zus en zwager, niet aan haar rol van stralende bruid kan voldoen. Justine: “But I tried, Claire.” Claire: “You did. I know you did.”

Het tweede deel van de film volgen we hoe Claire haar zus Justine na de bruiloft opvangt terwijl de planeet Melancholia steeds dichterbij komt. John gelooft heilig in de berekeningen van wetenschappers die voorspellen dat Melancholia de Aarde net zal passeren. Dit stelt Claire niet gerust. Als blijkt dat het einde van de Aarde onvermijdelijk is raakt Claire in paniek terwijl Justine een manier heeft gevonden om hun lot te accepteren. “The earth is evil. We don’t need to grieve for it.”

Lars von Trier maakt gebruik van veel Bijbelse metaforen en verwijst bijvoorbeeld naar God, de wetenschap, Jezus en de Hof van Eden. Lars von Trier lijkt deze allemaal te willen ontmaskeren en de kijker zijn enige bestemming te laten zien.  Het leven is een zinloze ouverture voor de dood.
Toch, aan het einde van de film, als alles is ontmaskerd en Melancholia de Aarde bijna heeft vernietigd biedt de film een sprankje hoop. Of wellicht is het slechts een cynische knipoog. Het is aan de kijker om dat te bepalen.

Mooie zin: “The earth is evil. We don’t need to grieve for it.”

Beoordeling:

Recensenten

Annemieke

Clarinde

Frans

Gerbert

Jiska

Ronald