IMPACT Symposium

De uitdaging voor generatie Y

Als je de statistieken erop los laat, is de conclusie duidelijk: het christelijk geloof is op zijn retour in West-Europa.

Volgens godsdienstsocioloog Joep de Hart kan de laatste PKN-kerk in 2050 haar deuren sluiten. Precies in de krappe veertig jaar die voor ons ligt, is de huidige generatie 'young professionals' - generatie Y - actief op de arbeidsmarkt. Daarmee rust op onze schouders de zware maar mooie verantwoordelijkheid, om met steeds minder gelovigen aan een steeds grotere groep niet-gelovigen te laten zien wie God is.

Een belangrijke groep babyboomers is opgevoed met het christelijk geloof. Voor onze generatie ligt dat heel anders. Een groot deel weet helemaal niets van de God van de Bijbel. Niet voor niets bieden letterenfaculteiten bijspijkercursussen 'Wie is wie in de Bijbel' aan, omdat studenten anders geen benul hebben van Bijbelse thematiek in literatuur, geschiedenis of kunsten. Het enige dat generatie Y vaak meent te weten over het christendom, werd onlangs beknopt verwoord door een (niet gelovige) vriendin: 'Ik snap wel dat jij het belangrijk vindt om goed te leven. Jij gelooft natuurlijk dat je daardoor in de hemel komt.'

Kerkverlating is in dit verband niet zozeer het probleem, als wel een gevolg van de tijdgeest. De theoloog Wim ­Dekker schreef onlangs dat er een 'omwenteling in onze cultuur heeft plaatsgevonden van God als vanzelfsprekende vooronderstelling naar God als een niet direct voor de hand liggende optie.'

Betekent dit dat onze generatie in 2050 het Licht uit mag doen? Volstrekt niet. Wij mogen ons nooit door statistieken uit het veld laten slaan. Daarvoor is de boodschap van het evangelie te ingrijpend en de Geest te sterk. De statistieken leiden echter wel tot de conclusie dat de christenheid zich een aantal zaken niet meer kan permitteren: we kunnen het ons niet meer veroorloven om elkaar te verketteren op verschillende opvattingen over liturgische en samenlevingsvormen. We kunnen het ons niet meer veroorloven dat we elkaars doop niet accepteren. We kunnen het ons niet meer veroorloven dat we goede vernieuwingen blokkeren uit angst voor een vermeende achterban. En we kunnen het ons niet meer veroorloven dat het geloof dat we op zondag belijden, geen praktische consequenties heeft in ons werk. Voor onze generatie christenen ligt de uitdaging daarin om één, heilig en verwachtingsvol te zijn.

eenheid

In Johannes 17 staat dat Jezus zijn Vader bidt of zijn volgelingen een mogen zijn, 'zoals Wij een zijn'. Die eenheid bestaat er niet uit dat alle christenen over secundaire zaken dezelfde opvatting hebben. Zij moeten een zijn in de zaak die er echt toe doet: het geloof in Jezus Christus als Gods zoon en verzoener van onze tekortkomingen; die wil dat ieder mens in relatie met Hem tot zijn bestemming komt. Vanuit dat geloof moet een nieuwe generatie christenen - met respect voor allerlei historisch en cultureel gegroeide verschillen - zoeken naar wegen om zoveel mogelijk gezamenlijk op te trekken.

Mensen zijn meer in levensstijl geïnteresseerd dan in een goede preek. Daarom kunnen wij vooral via onze manier van leven laten zien wat het is om God te kennen. In hetzelfde hoofdstuk uit het Johannesevangelie bidt Jezus dat zijn volgelingen heilig mogen zijn. Uiteindelijk moeten wij vanuit die heiligheid onze naasten bereiken: wij moeten laten zien dat onze relatie met God ervoor zorgt, dat wij er een andere levensstijl op na willen houden dan niet-gelovigen.

uitdaging

De uitdaging daarbij ligt ten eerste in onze aandacht voor de zwakken in de samenleving: wij moeten onbaatzuchtig denkkracht, zorg, tijd en geld investeren in het doen van recht aan de vluchtelingen, de chronisch zieken, de mensen met een beperking en de armen. Daarnaast moeten wij trouw zijn in onze relaties. Verder moeten we de samenkomsten van onze gemeenten trouw bezoeken. Dat is de plaats waar God zich kenbaar maakt in Woord en sacrament, waar Hij geprezen wordt. Op die plek vinden we als het goed is die radicale, contrasterende gemeenschap, waarin we nieuwe krachten op kunnen doen om de wereld in te gaan.

Tot slot hoort bij heiligheid ook authenticiteit: we moeten erkennen dat we vaak tekort schieten tegeover God en ten opzichte van. We moeten erkennen dat we niet alles begrijpen en dat de fundamenten van ons geloof soms door twijfel onder druk staan. Alleen als we de vrijmoedigheid hebben om onze eigen momenten van twijfel en ongeloof te erkennen, zijn we eerlijk naar God en kunnen we vertrouwen op Zijn liefdevolle genade. En alleen dan kunnen we op begrip rekenen van de zoekende niet-gelovige.

Wij hoeven het echter niet alleen te doen. Wij mogen weten dat God ook al meeging met al diegenen op wiens sterke schouders wij staan. Zo zal Hij ook met ons optrekken, zeker wanneer wij het spoor bijster zijn. Uiteindelijk neemt iedere generatie het stokje van de voorgaande over, levend in de verwachting van de komst van Gods ­Koninkrijk.

Geert Meijering (1984) studeerde Geschiedenis der Internationale Betrekkingen aan Universiteit Utrecht en Christian Studies aan de Vrije Universiteit. www.impactnetwerk.nl.

Geert Meijering is organisator IMPACT-symposium 'Generation Why - de leiders van morgen'